Anahtar Kelimeler
Manavgat Kalesi
Orta Çağ
Türk Dönemi
Nasıl Atıf Yapılır
Özet
Bu makalenin konusunu, Manavgat Kalesi’nin geç Orta Çağ Türk dönemi kullanım süreci oluşturmaktadır. Manavgat ve yakın çevresindeki yerleşimlerin tarihî süreci hakkında birçok çalışma mevcuttur. Fakat, Manavgat Kalesi ile ilgili herhangi bir detaylı yayın çalışması yapılmamıştır. Yerinde yapılan inceleme ve araştırmalar neticesinde kalenin planı çıkarılmış, mimari evreleri saptanmaya çalışılmış ve mevcut mimari izlerden kalenin üç boyutlu restitüsyon çizimleri yapılmıştır Kalenin büyük bir bölümünün yıkılmış olmasından dolayı, kale günümüzde kullanılmamaktadır. Türk fethi ardından bu küçük kale, güneye doğru yeni surlarla genişlemiş ve çevredeki yerleşim merkezi durumuna gelmiştir. Manavgat tarihi açısından çok önemli bir yapı olan Manavgat Kalesi, 13 ve 14. yüzyılda bölgenin Türkleşmesi sürecinde yönetim merkezi olarak kilit rol oynamıştır. Manavgat Kalesi’nin yöneticileri, özerk bir beylik gibi hareket etmiş ve kendi darphanesinde kısa bir süre de olsa sikke basmıştır.
Referanslar
Ahmet Eflaki 1973, Ariflerin Menkıbeleri. II. Çev. T. Yazıcı, İstanbul.
Bozkuş M.A. 2018, “Geç Ortaçağ’da Tutulmuş Türk Tarihine dair Kıbrıs Kronikleri”. TAD 37/63, 135-169.
İbn Bibi 1996, El-Evamirü’l-Ala’iyye ve al-Umuri’l-Ala’iyye (Selçukname). I. Çev. M. Öztürk, Ankara.
Eravşar O. 2011, “2009 Yılı Alara Kazısı”. Kazı Sonuçları Toplantısı 32, 200-212.
Eravşar O. & Tay L. 2020, “Alanya Kalesi 2018 Yılı Çalışmaları”. Uluslararası Kazı Araştırma ve Arkeometri Sempozyumu 41, 623-643.
Erdoğru M. A. 2013, Fatih Sultan Mehmed Zamanında Alaiyye Sancağı. Alanya.
Foss C. 1977, “Late Antique and Byzantine Ankara”. Dumbarton Oaks Paper 31, 29-87.
Güç Ş. 2016, Şikari’nin Dilinden Karamanoğulları Tarihi. Ankara.
Güçlü M. 2020, “Cumhuriyet Döneminde Manavgat Kazası (1923-1950)”. USAD 13, 149-212.
Hellenkemper H. & Hild F. 2004, Tabula İmperii Byzantini, Lykien und Pamphylien 8. Österreich.
İşler B. 2020, “Sillyon’un Bizans Dönemi Dini Yapılaşması”. Ed. M. Taşkıran, Sillyon Çalışmaları I: Yüzey Araştırmaları Işığında Sillyon ve Çevresi. İstanbul, 141-161.
Karaca B. 2002, XV. ve XVI. yüzyılda Teke Sancağı. Isparta.
Komnena A. 2021, Alexiad: Malazgirt’in Sonrası. Çev. B. Umar, İstanbul.
Makhairas L. 1932, Recital Concerning the Sweet Land of Cyprus entidlet “Cronicle”. Trans. R. M. Dawkins, Oxford – England.
Ostrogorsky G.1959, “Byzantine Cities in the Early Middle Ages”. Dumbarton Oaks Paper 13, 45-66. Öztürk H. & Perk H. 2011, Anadolu Sikke Monografileri II. İstanbul.
Piesker K. 2017, “Side”. Ed. P. Niewöhner, The Archaeology of Byzantine Anatolia: From the End of Late Antiquity until the Coming of the Turks. New York, 294-302.
Smbat C. 2005. Smbat Saparepet’s Choronicle. Çev. R. Bedrosian. New Jersey.
Taşkıran M. 2020, “Pamphylia Ovasında Bir Savunma Kenti: Sillyon”. Ed. M. Taşkıran, Sillyon Çalışmaları I: Yüzey Araştırmaları Işığında Sillyon ve Çevresi. İstanbul, 1-33.
Taşkıran M. 2021, Sillyon Çalışmaları II: Pamphylia’nın Mağrur Kenti Sillyon (Karahisar-ı Teke Kalesi) Başlangıcından Günümüze Bir Kent Panoraması. İstanbul.
Tekindağ M. C. 1954, “Karamanlıların Gorigos Seferi (1367)”. Tarih Dergisi 9/6, 161-174.
Vryonis Jr. S. 2020, Küçük Asya’da Orta Çağ Helenizminin Çöküşü ve 11. yüzyıldan Başlayarak 15. yüzyıla kadar İslamlaşma Süreci. Çev. İ. Erman. İstanbul.
Yıldız A. & Öz M. 2020, Beylikten Cumhuriyete Manavgat Tarihi. Ankara.
Yörük S. 2019a, “Manavgat Kazası’nın Yeniden Teşkili”. Tarih Okulu Dergisi 12/XXXIX, 386-420.
Yörük S. 2019b, “Osmanlı İdari Teşkilatında Manavgat (XV-XVIII. Yüzyıllar)”. Iğdır Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 19, 137-170.
Yörük S. 2019c, “XVI. Yüzyılın İlk Yarısında Manavgat Sancağı ve Sancakbeyleri”. MJH IX/2, 589-603.
Yuvalı A. 1996, “Gazan Han”. İslam Ansiklopedisi 13. İstanbul, 429-433.
Bu çalışma Creative Commons Attribution 4.0 International License ile lisanslanmıştır.